آرامش ملی و چند محور کلیدی در تدابیر امنیت ملی ایران در این روزها
به گزارش سرویس سیاسی خبرگزاری رسا، در یادداشت پیشین از این گفتیم که «صلح، سایهی درخت اقتدار است.» اکنون و از باب هوشیاری همهجانبه در برابر دشمن - و نه از سرِ ترس و تشویش - و برای تقویت انگارههای آرامشبخش برای فضای عمومی جامعه، نکاتی طرح میشود؛ این نکات حاکی از توان همهجانبهی دفاعی و تهاجمی ایران است که پایهی آرامش و صلح واقعی را در میدان عمل، رقم خواهد زد:
یک. نقطهی تصمیمگیری برای آغاز جنگ، نزدیک و نزدیکتر شده است؛ تشدید لفاظی دشمن (بهویژه از زبان ترامپ) فشار بر روی مذاکرات سیاسی را بالا میبرد؛ در عینحال احتمال حملههای غافلگیرکننده بیشتر شدهاند.
دو. بخشی از شبکههای تأمین سوخت زمینی خصم در منطقه، شناسایی و هدفپذیر شدهاند؛ هدفگیریِ لجستیک، فشار راهبردی را کمهزینهتر میکند.
سه. هدفِ فلجسازی زیرساختهای داخلیِ رژیم صهیونیستی، پیش از هر ضربهی ایران، دنبال خواهد شد؛ معیارهای هدفگیری ایران از گزینههای صرفاً نظامی فراتر رفته است.
چهار. نامهی اخیر ایران به سازمان ملل، از «دکترین جنگ منطقهای» در رسمیترین سطح در فضای بینالملل، رونمایی کرد؛ نیز جنبههای بازدارندگی دکترین دفاعی - تهاجمی ایران را تقویت کرد و دامنهی اهداف و پاسخهای ایران را گسترانید.
پنج. در پیشاپیش اقدامات عملیاتی، موشکهای ایرانی روی ناوگروهها و پایگاههای دشمن، قفل شدهاند؛ این آمادهباش کوچکترین تحرک را قابل تبدیل به واکنش بزرگ میکند.
شش. از نگاه ایران، هر نشانهی تردیدِ دشمن بهعنوان فریب و خدعه، تفسیر میشود؛ این بدگمانی، احتمال مصالحه را کاهش و احتمالِ واکنشهای احتیاطی یا تهاجمی را افزایش میدهد.
هفت. سکوت رهبرانِ رژیم صهیونی، بهعنوان نشانهی ضربهی ناگهانی خوانده میشود؛ از دید آنها: سکوت، فضای اضطراب و تصمیمگیری شتابزده تولید میکند.هشت. تمرینِ بستنِ تنگهی هرمز نشان میدهد کنترل مسیرهای حیاتی انرژی بهعنوان اهرم فشار کاربرد دارد و هزینهی دشمن را فوراً بالا میبرد؛ این اقدام، در دستور کار جدی ایران خواهد بود.
نه. میدان جنگ اخیر، هیبریدی و چندبعدی شده است: تولید روایت و اقناع مردم، تولید و شلیک انبوه موشکهای راهبردی، پهپادهای هوشمند، نفوذ خاص به اعماق راهبردی، رشد آمادگی در وضعیت امنیت داخلی، حاکی از این وضعیت خطیر و ترکیبی است.
ده. جنگ علیه ایران، از سحرگاه ۲۳ خرداد شروع شده است؛ اکنون طرفین جنگ در یک وضعیت بیسابقه از حیث تنوع، دامنه و شدت منازعه هستند. ایران، دکترین خود را بیش از همه بر دیپلماسی و بدگمانی فعال، آمادگی همهجانبه و کاربرد ابزارهای نامتقارن، استوار کرده است.
دکتر سعید اشیری