ابلاغ حکم ملی

به گزارش خبرنگار سرویس سیاسی خبرگزاری رسا، قم امروز نه در سوگ که در وضعیت آماده‌باش عاطفی بود. کافی بود از میدان اصلی شهر و مسجد مقدس جمکران تا حرم مطهر حضرت معصومه(س) را قدم بزنید. دیگر نه «پارچه‌های سیاه» ماه محرم که «پرچم‌های سرخ» فرمانروایی می‌کردند. این تغییر رنگ، یک آرایش محیطی نبود؛ بلکه تغییر لحن در صورت‌بندی خشم ملی بود که اینگونه بروز داده شد. اگر تا دیروز داغ سنگین فقدان امام شهید، صداهای این ملت را در گلو حبس کرده بود، امروز همان صداها در قالب مطالبه‌ای سخت و صریح، در خیابان ها طنین انداز شد.

آنچه در ازدحام امروز قم و مراسم تشییع امام شهید در تهران، دیدیم، نه‌ صرفا گریه و ابراز سنگینی وداع، که «فشردن دندان‌ها» بود. در هر گام این تشییع، یک «سؤال» تکثیر و طنین انداز می شد که «چرا مسببان شهادت امام شهید مجازات نمی شوند؟». این مردم برای راهپیمایی نیامده‌اند. آن‌ها برای «ابلاغ حکم» آمده‌اند.

وقتی از «خونخواهی» حرف می‌زنیم، دیگر از یک اجتماع نمادین و یک روز ملی برای آرام کردنِ دل‌ها سخن نمی‌گوییم؛ این یک قرارداد اجتماعی است که بین مردم و مسئولان در کف خیابان امضا شده است. پرچم‌های سرخ برافراشته در دست پیر و جوان، یعنی دیگر «صبر ملی» این امت مبعوث شده به پایان ظرفیت خود رسیده و «انتقام» دیگر نه یک درخواست که یک اولویت فوری و تقاضای ضروری است.

اگر کسی تصور کند که پس از شهادت قائد شهید، جامعه اسلامی به سمت تزلزل می‌رود، بزرگ ترین خطای محاسباتی تاریخ خود را انجام داده است. جمعیت امروز در قم و اجتماعی میلیونی دیروز در تهران، تصویری از یک ارتش ناپیداست که تنها یک فرمان می‌خواهد. امروز فضای شهر به گونه‌ای است که گویی هر فرد، بخشی از یک سیستم نظارتی عظیم است؛ سیستمی که هیچ یک از جنایات و جزئیاتی از مجازات آمران و عاملان را فراموش نمی‌کند. این مطالبه، نه از پشت تریبون‌های رسمی و حکومتی، بلکه از متن زندگی روزمره‌ مردمی برآمده که حس می‌کنند امنیت روحی و روانی‌ آنان مستقیماً مورد هدف دشمنان قرار گرفته است.

امروز، هوای قم تنها بوی انتظار نداشت؛ بلکه بوی «نتیجه» می‌داد. مردم ایران در تشییع امروز قم، انگار پیکر شهید خود را بدرقه نمی‌کردند؛ آن‌ها داشتند «عهد خون» خود را با افق‌های پیش‌رو با امام شهید خود، تجدید می‌کردند. پیام امروز این خیابان‌های سرخ، کوتاه و صریح بود: «باید از دشمنان انتقام گرفت و تسویه حساب با عاملان این جنایت ضروری و خواست ملی است».

در واقع هر پرچمی که تکان می‌خورد، مثل زخمی است که دهان باز کرده و تا زمانی که عاملان این داغ، تقاص پس ندهند، این زخم التیام نخواهد یافت.

نویسنده: سعید چراغی