میراث داری انبیا؛ وظیفه ای بر دوش طلاب حوزه های علمیه

به گزارش خبرنگار سرویس سیاسی خبرگزاری رسا، حجت‌الاسلام والمسلمین محمد محمدیان مسئول امور ارتباطات حوزوی دفتر مقام معظم رهبری در دومین اجلاسیه سالانه راهنمایان تهذیبی تربیتی مدارس علمیه کشور که در سالن همایش مدرسه علمیه معصومیه برگزار شد، انسان سازی را یکی از شئون اصلی حوزه های علمیه دانست و ابراز داشت: کار ما در حوزه، کار تربیت انسان است؛ کاری که خداوند بر عهده پیامبران گذاشت و بی‌تردید سخت‌ترین کار دنیاست. ساختن انسان، از لحظه‌ی خلقت او تا امروز، کار دشوار و پرچالشی بوده است. از همان ابتدا که فرزندان آدم پا به زمین گذاشتند، درگیری و فساد آغاز شد؛ قابیل، برادرش هابیل را کشت و از آن روز تاکنون فساد در زمین جریان دارد. ملائکه درست فهمیده بودند که انسان زمینه گناه دارد، ولی خداوند فرمود: «انی اعلم ما لا تعلمون» من چیزهایی می‌دانم که شما نمی‌دانید.

وی ادامه داد: در پسِ این ظاهر، انسان‌هایی خواهند آمد که به مقام ملکوت می‌رسند؛ در میان این همه فساد، سالم می‌مانند، مجاهد و مهذّب‌اند، همچون یوسف در صحنه امتحان، بی‌آنکه بترسند یا عقب‌نشینی کنند. انبیا هیچ‌گاه خسته نشدند، حتی در سخت‌ترین مراحل رسالت‌شان. تنها یک پیامبر در تاریخ بود که برای لحظه‌ای خستگی‌اش بیان شد و آن هم یونس بود، آن‌گاه که در شکم ماهی گرفتار شد و بلافاصله توبه کرد. خداوند درباره نوح (ع) می‌فرماید: «عبد شکور» بنده‌ای بسیار شاکر؛ با اینکه ۹۵۰ سال پیامبری کرد و هر سی و هفت سال فقط یک نفر ایمان می‌آورد، باز هم شکور بود، نه شاکی.

مسئول امور ارتباطات حوزوی دفتر مقام معظم رهبری با توصیف پیامبران به عنوان الگوهای تربیتی، اظهار داشت: ما باید قرآن را با نگاه تربیت‌گری انبیا بخوانیم؛ ببینیم آنان چگونه انسان‌ها را ساختند و چگونه موفق شدند رسالت خود را به نسل‌های بعدی بسپارند. خدا در قرآن بارها از انبیا نام می‌برد تا الگوی تربیت را نشان دهد. مثلا درباره پیامبر اسلام (ص): «بِالْمُؤْمِنِینَ رَءُوفٌ رَحِیمٌ» تنها موردی است که اوصاف رئوف و رحیم به غیر خداوند نسبت داده شده، آن هم به پیامبر(ص).

وی طلاب حوزه های علمیه را وارثان انبیاء دانست و خاطرنشان کرد: طلبه‌ها و روحانیون وارثان انبیا هستند؛ میراث‌دار همان مسیر تربیت و تهذیب الهی. اما باید مراقب باشیم این شأن را با مسائل مادی نیامیزیم. این کار، شرافتی بسیار بلند دارد. حوزه موظف است برای معیشت طلاب و اساتید برنامه‌ریزی کند، اما ربط دادن مقام طلبگی به امور دنیایی، توهین به این لباس مقدس است.

حجت‌الاسلام والمسلمین محمدیان سختی های مسیر تربیتی را بخشی از سنت های الهی این مسیر دانست و افزود: از نظر مالی، خداوند در میان پیامبران تنها دو نفر را معرفی کرده که وضع‌شان خوب بود (داوود و سلیمان) تا روشن کند که اگر می‌خواست، می‌توانست همه انبیاء را ثروتمند کند. پس فقر و سختی، بخشی از سنت الهی در تربیت است. طلبه نباید احساس کند «کارمند» است؛ کارمندی برای این لباس توهین است چرا که طلبه سرباز دین است، در سنگر همیشه حاضر؛ روز و شب ندارد.

وی ادامه داد: بسیاری از طلبه‌ها را دیده‌ایم که در دانشگاه‌ها، مساجد، نیروهای مسلح و جاهای دیگر فراتر از حد کارمندی عمل کرده‌اند؛ چون لباس‌شان، لباس سربازی انبیاست. در جنگ خندق، حضرت زهرا(س) نانی برای پیامبر آوردند و پیامبر فرمود این نخستین لقمه‌ای بود که بعد از سه روز وارد شکمش شده بود. چنین است سنت انبیاء؛ پیش‌قدم، صبور و اهل بلا. هر اندازه ایمان افزون‌تر شود، بلا نیز بیشتر است؛ «البلاء للولاء» بلا برای اولیاء بیشتر است.

مسئول امور ارتباطات حوزوی دفتر مقام معظم رهبری با توصیف مسیر طلبگی به عنوان مسیری به ظاهر سخت اما راهی روشن و رشد دهنده، افزود: در مسیر طلبگی سختی وجود دارد، ولی این سختی راه رشد است. خداوند می‌فرماید: «مَسَّتْهُمُ الْبَأْسَاءُ وَالضَّرَّاءُ وَزُلْزِلُوا حَتَّىٰ يَقُولَ الرَّسُولُ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ مَتَىٰ نَصْرُ اللَّهِ». سختی تا آنجا می‌رسد که پیامبر هم می‌گوید: کی یاری خدا می‌رسد؟ اما در همان لحظه پاسخ می‌آید: «أَلا إِنَّ نَصْرَ اللَّهِ قَرِیبٌ» بی‌تردید یاری خدا نزدیک است.

وی عمامه طلبگی را نشانی از شهادت طلبی دانست و اظهار داشت: این لباس، کفن ماست. وقتی عمامه را بر سر گذاشتیم یعنی آماده‌ایم برای دین، سر بدهیم. عمامه چند متر پارچه است، اما معنایش سربازی و آمادگی برای شهادت است. در راه دین باید هزینه کرد، حتی جان داد؛ مردم برای دین هزینه می‌کنند، ما هم باید هزینه کنیم.

حجت‌الاسلام والمسلمین محمدیان بر لزوم همیشگی بودن وظیفه طلبگی تأکید کرد و افزود: طلبگی، انتخابی آرمانی و حماسی است. نباید به آن صرفاً به چشم شغل نگاه کرد. بسیاری از مشاغل لباسشان را فقط در مأموریت یا کاری که انجام می‌دهند به تن می‌کنند، اما لباس طلبگی همیشه بر تن است، چون مأموریت او همیشگی است. طلبه باید همیشه در میدان باشد، آماده، بیدار و با غیرت دینی.

وی در پایان ابراز داشت: در پایان به عنوان خاتمه صحبتم یاد و خاطره استاد حائری را زنده نگه می داریم با این فرمایش که می‌فرمود: سخنرانی برای مخاطبان است و خداوند به خاطر مخاطب، بر زبان گوینده مطالبی جاری می‌کند. ما از مخاطبان‌مان فیض می‌بریم؛ کانال آبی که برای رساندن آب به مزارع ساخته می‌شود، خودش نیز از آن آب پر می‌شود. بنابراین باید گفت ما هم از برکت ارتباط با مردم و مخاطبان، سیراب می‌شویم.