دستان باز خدا و درس اعتماد برای مومنان در برابر دشمنان

به گزارش خبرنگار سرویس فرهنگی و اجتماعی خبرگزاری رسا،  سوره مبارکه مائده، آیات 51، 52، 56، و 64: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا الْيَهُودَ وَالنَّصَارَى أَوْلِيَاءَ  بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ  وَمَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ  إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ۞ فَتَرَى الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ يُسَارِعُونَ فِيهِمْ يَقُولُونَ نَخْشَى أَنْ تُصِيبَنَا دَائِرَةٌ  فَعَسَى اللَّهُ أَنْ يَأْتِيَ بِالْفَتْحِ أَوْ أَمْرٍ مِنْ عِنْدِهِ فَيُصْبِحُوا عَلَى مَا أَسَرُّوا فِي أَنْفُسِهِمْ نَادِمِينَ ۞... وَمَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغَالِبُونَ ۞ ... وَقَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ  غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُوا بِمَا قَالُوا  بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشَاءُ  وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيرًا مِنْهُمْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ طُغْيَانًا وَكُفْرًا  وَأَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاءَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ  كُلَّمَا أَوْقَدُوا نَارًا لِلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا اللَّهُ  وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا  وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ ۞

یهود و یهودی‌صفتان را به این خصوصیت میتوان شناخت: اعتقاد به خدا و عدم اعتقاد به قدرت خدا.

گفتار یهود از قدیم این بوده که خداوند هرچند وجود دارد و ما را آفریده، ولی دستانش بسته است (ید الله مغلولة - مائده 64) و نمی‌تواند از مومنین و کسانی که در راه او قیام می‌کنند، دفاع کند و طرحها و نقشه‌هایش را در زمین پیش ببرد. از همین روست که یهود در طول تاریخ به ساختن شبکه‌های قدرت و ثروت به شیطانی‌ترین شکل‌های ممکن روی آورده و امروزه هم از طریق شبکه صهیونیسم بین‌الملل از یک سو و رژیم سرطانی صهیونیستی از سوی دیگر، تلاش می‌کند که نقشه‌های خود را در مقابل جبهه حق پیش ببرد که پرداخت به آن مجال مفصل دیگری می‌طلبد.

اما واقعیت این است که آن گروهی که در واقع دستانش بسته است و خود نمی‌داند، همین یهود است (غلّت ایدیهم) که از رحمت خدا دور افتاده است (لعنوا بما قالوا) و آنکه از رحمت خدا دور بیفتد، سرنوشتی جز خواری در این دنیا و عذاب در آن دنیا ندارد.

خدا دستانش بسته نیست بلکه کاملاً باز است (بل یداه مبسوطتان) و آنطور که بخواهد، عمل میکند و از رحمتش به بندگانش می‌بخشد (ینفق کیف یشاء)؛ نه لزوماً آن‌گونه و به آن کیفیتی که یهود یا حتی مومنین توقع و انتظار دارند، بلکه آن‌گونه و آن مدل و آن کیفیتی که خود صلاح بداند و به هدف خلقت و به سنت‌های او نزدیکتر باشد؛ که پرداخت به این هم مجال مفصل دیگری می‌طلبد.

اگر مومنین به جای باور به گفتار یهود در بسته بودن دست خدا، باور به گفتار خدا در باز بودن دست خدا داشتند، آنگاه از ترس بدبختی و فشار دنیوی به یهود و نصاری پناه نمی‌بردند و خدا لازم نبود بعد از بارها خطاب به مومنین در سوره‌های مختلف از ابتدای تشکیل حکومت اسلامی در مدینه (همچون آیه 28 آل عمران) باز دوباره در این آخرین سوره‌ای که بر پیامبر (ص) نازل شده، به مومنین دستور دهد که «ای مومنان شما نباید با یهود و نصاری پیوند ولایت و هم‌جبهگی برقرار کنید (یا أیّها الذین آمنوا لا تتّخذوا الیهود و النصاری أولیاء - مائده 51) که هرکس چنین کند، جزو آن‌ها شده‌ است (و من یتولّهم منکم فإنّه منهم)» ولی «می‌بینی که مومنین ضعیف‌الایمان (تری الذین فی قلوبهم مرض - مائده 52) با سرعت به سمت آنها می‌روند (یسارعون فیهم) و گفتارشان در توجیه این کارشان این است که اگر با آن‌ها نباشیم، می‌ترسیم که بدبختی و سختی به ما برسد (یقولون نخشی أن تصیبنا دائرة)».

خدا می‌گوید «امید است که خدا پیروزی را برای مومنین رقم بزند (عسی الله أن یأتی بالفتح) یا اینکه اتفاقی به نفع مومنین بیفتد که آنها از این رویکردشان پشیمان شوند (أو أمر من عنده فیصبحوا علی ما أسرّوا فی أنفسهم نادمین)».

اگر دنبال پیروزی و غلبه بر دشمن هستید، راهش نزدیک شدن به کسانی که دین خدا را قبول ندارند و به مسخره می‌گیرند نیست (یا ایها الذین آمنوا لا تتخذوا الذین اتّخذوا دینکم لهوا و لعبا... أولیاء - مائده 57)؛ راهش این است که به خدا و رسول خدا و مومنین بپیوندید و جبهه و حزبِ خدا را شکل دهید تا پیروز شوید (و من یتولّ الله و رسوله و الّذین آمنوا فإنّ حزب الله هم الغالبون - مائده 56).

حال اگر اینگونه رفتار کردیم و به خاطر مقاومت و پایداری‌ بر حق، حرصِ یهود را در آوردیم و آن‌ها شروع به جنگ‌افروزی کردند، چه می‌شود؟

نگران این هم نباید بود؛ درست است که یهود جنگ‌طلب و آتش‌افروز است ولی خیالتان راحت که قدرت خدا بالاتر از قدرت آنهاست و هر زمان که آتشی برای جنگ روشن کنند، خدا آن را خاموش میکند (کلّما أوقدوا ناراً للحرب أطفأها الله - مائده 64) و نمی‌گذارد به هدفشان در جنگ برسند.

حجت الاسلام دکتر محمد مهدی تجریشی