دو وعده روبهروی هم؛ نبرد پنهان فقر و فضل در میدان ایمان
به گزارش خبرنگار خبرگزاری رسا در تبریز، «الشَّیْطَانُ یَعِدُکُمُ الْفَقْرَ وَیَأْمُرُکُم بِالْفَحْشَاءِ وَاللَّهُ یَعِدُکُم مَّغْفِرَةً مِّنْهُ وَفَضْلًا…»؛ این آیه، یک دوگانه روشن و سرنوشتساز را پیشروی انسان قرار میدهد؛ دو وعده، دو مسیر و دو آینده کاملاً متفاوت.
قرآن کریم، ریشه بسیاری از تردیدها و بخلها را در «وعده فقر» شیطان معرفی میکند؛ ترسی که انسان را از انفاق، ایثار و حتی تصمیمهای بزرگ اخلاقی بازمیدارد. شیطان، با القای ناامنی اقتصادی و ترس از آینده، انسان را به انفعال و گاه به «فحشاء» و رفتارهای نادرست سوق میدهد؛ چراکه وقتی ایمان به رزق الهی تضعیف شود، اخلاق نیز در معرض سقوط قرار میگیرد.
در مقابل، خداوند وعدهای کاملاً متفاوت میدهد؛ «مغفرت و فضل». مغفرت، ترمیم گذشته است و فضل، گشایش آینده. این یعنی نگاه الهی، نهتنها خسارتهای معنوی انسان را جبران میکند، بلکه افقهایی فراتر از محاسبات مادی پیشروی او میگشاید.
در تحلیل اجتماعی این آیه، میتوان دریافت که بسیاری از بحرانهای اقتصادی و اخلاقی جوامع، ریشه در همین «وعدهباوری» دارد؛ جوامعی که به وعده فقر شیطان اعتماد میکنند، به احتکار، بیعدالتی و فاصله طبقاتی میرسند و جوامعی که به وعده فضل الهی دل میسپارند، فرهنگ انفاق، همدلی و عدالت را تجربه میکنند.
این آیه بهویژه در ماه مبارک رمضان، پیام روشنی دارد: روزهداری تنها امساک از خوردن نیست، بلکه تمرین اعتماد به خدا در برابر وسوسههای ترسآفرین شیطان است. سفره خدا، با ایمان و انفاق گسترده میشود، نه با بخل و اضطراب.
در نهایت، آیه ۲۶۸ سوره بقره، یک معیار تشخیص در اختیار انسان قرار میدهد؛ هر جا ترس از فقر، انسان را از خیر بازداشت، آن صدا شیطانی است و هر جا امید به فضل، دل را به بخشش و آرامش دعوت کرد، آن مسیر، مسیر الهی است.