یادداشت؛
فرصتسوزی در ماه خدا؛ غفلت نهادهای آموزشی از ظرفیت تبلیغی رمضان
ماه مبارک رمضان بهعنوان مهمترین فصل ارتباط دین با متن جامعه و تحقق جهاد تبیین، نیازمند هماهنگی هوشمندانه میان مدارس، نهادهای فرهنگی و جریانهای تبلیغی است؛ ناهماهنگیای که در برخی مناطق با استمرار روال عادی آموزشی مشاهده می شود به فرصتسوزی فرهنگی و بیپاسخ ماندن عطش معنوی نوجوانان و خانوادهها میانجامد.
به گزارش خبرنگار سرویس حوزه و روحانیت خبرگزاری رسا، ماه مبارک رمضان، صرفاً یک مقطع عبادی فردی نیست؛ این ماه در سنت دینی و تجربه تاریخی حوزههای علمیه، یکی از اصلیترین ایام تبلیغی و ارتباط مستقیم دین با متن جامعه بهشمار میآید. ماهی که مردم، بهویژه نوجوانان و جوانان، بیش از هر زمان دیگری گوش شنوا و دل آماده دارند و همین آمادگی، مسئولیت نهادهای آموزشی و فرهنگی را دوچندان میکند.
در این میان، «جهاد تبیین» بهعنوان یکی از مطالبات مؤکد و مکرر ولیّ امر مؤمنان، جایگاهی راهبردی در ایام ماه مبارک رمضان مییابد. تأکیدات مستمر رهبر معظم انقلاب بر ضرورت جهاد تبیین، ناظر به شرایطی است که جنگ روایتها، تحریف واقعیتها و القای ناامیدی، بهویژه نسل نوجوان و جوان را هدف گرفته است. رمضان، بهعنوان فصل آمادگی دلها و پذیرش معنوی جامعه، فرصتی بیبدیل برای تحقق این تکلیف الهی و انقلابی است؛ تکلیفی که صرفاً به تبیین مسائل سیاسی محدود نمیشود، بلکه شامل روشنگری عقلانی در معارف دینی، تبیین نسبت دین با زندگی امروز، امیدآفرینی اجتماعی و تقویت قدرت تحلیل و تشخیص حق از باطل است.
با این حال، آنچه در مدارس علمیه برخی مناطق توسط خبرنگار میدانی خبرگزاری رسا مشاهده شده، استمرار روال عادی مدارس در ایامی است که عملاً امکان بهرهگیری از ظرفیت عظیم تبلیغی و تربیتی رمضان را محدود میکند. تعطیل نشدن یا بیتوجهی به اقتضائات خاص این ماه، نهتنها فرصت ارتباط عمیقتر با نسل نوجوان را از بین میبرد، بلکه در مواردی موجب سردرگمی برنامهریزان فرهنگی و بدعهدی ناخواسته در قبال مردمی میشود که با اشتیاق، منتظر حضور مبلغ، برنامه قرآنی و کلاسهای معارفی هستند.
وقتی مردم آمادهاند، چرا نهادها عقباند؟
تجربههای میدانی نشان میدهد در بسیاری از روستاها و مناطق، استقبال مردمی فراتر از انتظار است؛ نوجوانانی که شخصاً پیگیر برگزاری کلاس قرآن و معارف میشوند، خانوادههایی که با تمام محدودیتهای معیشتی، آمادگی همکاری و همراهی دارند و صرفاً به این امید که فرزندانشان در این ماه، از فضای تربیتی سالم و هدایتگر بهرهمند شوند. در چنین شرایطی، نبود هماهنگی نهادی و عدم تطبیق برنامههای آموزشی با ماه رمضان، عملاً این اشتیاق مردمی را بیپاسخ میگذارد.
بیتردید، تعطیلی یا انعطاف هوشمندانه در برنامههای آموزشی در ماه مبارک رمضان، نه یک امتیاز اضافی، بلکه سرمایهگذاری فرهنگی بلندمدت است. مدرسهای که در رمضان، همافزا با مسجد و جریان تبلیغی عمل کند، تنها یک نهاد آموزشی نیست؛ بلکه به حلقهای مؤثر در زنجیره تربیت دینی و اجتماعی تبدیل میشود.
امروز بیش از هر زمان دیگر، نیازمند درک این واقعیت هستیم که رمضان فصل نشستن و تعلیق نیست، فصل حرکت، حضور و پاسخگویی به عطش معنوی جامعه است. هماهنگی میان آموزشوپرورش، نهادهای فرهنگی و گروههای تبلیغی میتواند مانع از وعدههای بیسرانجام و فرصتسوزیهای جبرانناپذیر شود.
ارسال نظرات